X
تبلیغات
@♥@ مـــــــــــــــــرگ مـــن@♥@


@♥@ مـــــــــــــــــرگ مـــن@♥@

ღ♥ღ♥♥╚╬╗ღ تــنـهايی و مـن ღ♥ღ♥♥╚╬╗ღ

چقدرعجيبه که تا مريض نشي کسي برات گل نمي ياره تا گريه نکني کسي نوازشت نمي کنه تا فرياد نکشي کسي به طرفت برنمي گرده تا قصد رفتن نکني کسي به ديدنت نمي ياد و تا وقتي نميري کسي تورو نمي بخشه

باز در چهره خاموش خیال
خنده زد چشم گناه آموزت
باز من ماندم و در غربت دل
حسرت بوسه هستی سوزت
باز من ماندم و یك مشت هوس
باز من ماندم و یك مشت امید
یاد آن پرتو سوزنده عشق
كه ز چشمت به دل من تابید
باز در خلوت من دست خیال
صورت شاد ترا نقش نمود
بر لبانت هوس مستی ریخت
در نگاهت عطش طوفان بود
یاد آن شب كه ترا دیدم و گفت
دل من با دلت افسانه عشق
چشم من دید در آن چشم سیاه
نگهی تشنه و دیوانه عشق
یاد آن بوسه كه هنگام وداع
بر لبم شعله حسرت افروخت
یاد آن خنده بیرنگ و خموش
كه سراپای وجودم را سوخت
رفتی و در دل من ماند به جای
عشقی آلوده به نومیدی و درد
نگهی گمشده در پرده اشك
حسرتی یخ زده در خنده سرد
آه اگر باز بسویم آیی
دیگر از كف ندهم آسانت
ترسم این شعله سوزنده عشق
آخر آتش فكند بر جانت


نوشته شده در 89/07/08ساعت 11 PM توسط AiDa| |

نوشته شده در 88/11/14ساعت 4 PM توسط AiDa| |

شعر مرگ ‚ من را از دیوان آیدا در آینه

اینک موج سنگین گذرزمان است که در من می گذرد
اینک موج سنگین زمان است که چون جوبار آهن در من می گذرد
اینک موج سنگین زمان است که چو نان دریائی از پولاد و سنگ در من می گذرد

***

در گذر گاه نسیم سرودی دیگرگونه آغاز کرده ام
در گذرگاه باران سرودی دیگرگونه آغاز کرده ام
در گذر گاه سایه سرودی دیگرگونه آغاز کرده ام

نیلوفر و باران در تو بود
خنجر و فریادی در من
فواره و رؤیا در تو بود
تالاب و سیاهی در من

                                          در گذرگاهت سرودی دگر گونه آغاز کردم

***

من برگ را سرودی کردم
سر سبز تر ز بیشه
من موج را سرودی کردم
پرنبض تر ز انسان

من عشق را سرودی کردم
پر طبل تر زمرگ

سر سبز تر ز جنگل
من برگ را سرودی کردم

پرتپش تر از دل دریا
من موج را سرودی کردم

پر طبل تر از حیات
من مرگ را
سرودی کردم.........



خدافظ برای همیشه....!


خدافظ برای همیشه....!
نوشته شده در 88/06/31ساعت 5 PM توسط AiDa| |

دنـــيـاي آدمـــا رو بــبـيــن عــزيـز

ايـنقده جلـوي مـن اشک نـريز

تواين دنيا يکي لبهاش پرخنده وشاده

يکي غمگينه و همزاد فرهاده

يــکي مجنــونه و ليــلا نـداره

تو شبهاش نداره تک ستاره


يکي از بس که گريونه چشاش کوره

راه رسيدن به يوسفش دوره

يکي تو غصه ها رفيقه راته

تاجون داره رفيق باوفاته

يکي خنجر زده به يار جونيش

مثه يه مار زخمي اون زده نيش

يکي تو روياها مي بينه يارش

قسمت خدا،ميشينه اون کنارش

يکي فقط تو شاديا باهاته

بي وفا رفيق نيمه راته

يکي دلتنگه و گريونه چشماش

عزيزش رفته و گذاشته تنهاش

يکي زندونيه توعمق قلبش

اونو دوسش داره ميدونه قدرش

يکي کارش شده گريه و دعا

يوقت نشه زمعشوقش جدا
يکي دلش مي خواد تو قلب تو خونه بسازه

شدي عاشق ديگه باهات نسازه

يکي مثل يه مادر مهربونه

محبت و توقلبت مي نشونه

يکي مثل من دلتنگ صداتم

آره همون رفيق باوفاتم...........!!


رفتار من عادی است

اما نمیدانم چرا

این روزها

از دوستان و آشنایان

هر کس مرا می بیند

از دور می گوید:

این روزها  انگار

حال و هوای دیگری داری!

اما من مثل هر روزم

با آن نشانی های ساده

و با همان امضا ، همان نام

و با همان رفتار معمولی

مثل همیشه ساکت و آرام

این روزها تنها

حس میکنم گاهی کمی گنگم

گاهی کمی گیجم

حس میکنم

از روزهای پیش قدری بیشتر

این روزها را دوست دارم

گاهی

ـ از تو چه پنهان ـ

با سنگ ها آواز می خوانم

و قدر بعضی لحظه ها را خوب می دانم

این روزها گاهی

از روز و ماه و سال ، از تقویم

از روزنامه بی خبر هستم

حس می کنم گاهی کمی کمتر

گاهی شدیدا" بیشتر هستم

حتی اگر می شد بگویم

این روزها گاهی خدا را هم

یک جور دیگر می پرستم

گاهی برای یادبود لحظه ای کوچک

یک روز کامل جشن میگیرم

گاهی

صد بار در یک روز می میرم

گاهی نگاهم در تمام روز

با عابران ناشناس  شهر

احساس گنگ آشنایی می کند

گاهی دل بی دست و پا و سر به زیرم  را

آهنگ یک موسیقی غمگین

هوایی می کند

اما

غیر از همین حس ها که گفتم

و غیر از این حال و هوای ساده و عادی

حال و هوای دیگری

در دل ندارم

رفتار من عادی است...

 

 

میخوام برای یه مدتی ازتون خداحافظی کنم. تا کی؟؟

نمیدونم.

ممنونم که تو این مدت با نظراتتون همراهیم کردین.

ممنونم که تو غم و شادی کنارم بودین.

راستش فرصت نشد که ازتون بابت نظراتون تشکر کنم.

فقط به دوستایی که آپ بودن سر زدم.

از همتون ممنونم.

اگه یادتون بودم برام دعا کنید....

 

یه دنیا خنده و شادی رو لبای تک تکتون....

 

تا بعدی که نمیدونم کی؟

بای                                                                                                   

   پــــــــــــایــــــــــان...!


نوشته شده در 88/06/14ساعت 10 AM توسط AiDa| |

پـــــــــایـــــــان مـــــــــن....!خدمات وبلاگ نویسان جوان               www.bahar-20.com

گفتی که پــَر بکش ، برو از آسمان من

باشـد ، قبـول ، کفتر ِ نا مهربان من


هر بار گفته ام که : تو را دوست دارمت

پـُر می شود از آتش ِعشقت دهان من


این جمله که برای بیانش به چشم تو

افتـاده است باز به لکنـت ،  زبان من


آنقدر عاشقـم که تو عاشـق نبوده ای

دیگر رسیـده کارد  ، بر این استـخوان من


نه ، شاهنامه نیست که تو پهلوان شوی

این یک تراژدی ست ـ غم  ِداستان من


یک شب بیا و ضامن  ِ من باش  نازنین !

وقتی دخیـل  ، بستـه به تو آهوان ِ من


دل بــرکن و به شهـرِ دل  ِ من بیا عزیز!

زخـم زبان مردم  ِ چشـمت  ، به جان ِ من


باید که باز با تو خـدا حا فظـی کنـم

آخر رسیـده است به پایـان  ، زمان من....

 

تصاوير زيباسازی وبلاگ ، عروسك ياهو ، متحرك             www.bahar-20.comوقت رفتن تصاوير زيباسازی وبلاگ ، عروسك ياهو ، متحرك             www.bahar-20.com

 

بار ِ دلــتـنگـیـت ُ  بستی ، دیگه وقت رفتنه
داری میری و فقط خاطره هات سهم منه
دلم از حادثه خونه ،  چشام از خاطره خیس
دوس داری برو ولی نامه برامون بنویس

  به تو می رسم اگه موج  ِ مسافر بذاره   اگه دلبستگیــا  لحظــه ی آخـــر بذاره


به تو می رسم به تو  پولک نقره کوب ماه !
به تو می رسم به تو طلای این شب سیاه !
به تو می رسم به چشم  ِ انتظاری که داری
به تو می رسم به آغوش  ِ بهاری که داری


به تو که آینه ها محو تماشات می شدن
شبای تیره  چراغونی  ِ چشمات می شدن
    می تونی  دل  بـِکــنـــی تا ته ِ  دنیا برسی
امروزُ رها کنی تا خود  ِ فردا برسی


می تونی همسفر ِ خاطره های بد باشی
می تونی راه رسیدن به شبُ بلد باشی
می تونی تو چار دیوار ِ غربت  ِ دنیا بری
می تونی هر جا بمونی ،  می تونی هرجا بری


امّا هرگـــز نمی تونی غمُ تنها بذاری
تو مســــافری نمی شه غربتُ جا بذاری
خاطرت هرجا که باشی بازم اینجا می مونه
تا ابد غصه ی غربت  ، تو دلت جا می مونه

 

منتظر


            مخواه از رخ ماهت نگاه بردارم

            مخواه چشم بپوشم ، مخواه بردارم

                                                             اگر به یـُمن ِ قدمهای مهربانت نیست

                                                             بگو که سجده از این قبله گاه بردارم


            مگر بهشت نگاه تو عاشقم بکند

            که دست از سر ِ نقد  ِ گناه بردارم

                                                         گناه  ِ هرچه دلم بشکند به گردن توست

                                                          گناه  ِ هر قدمی اشتباه بردارم

 

          تو قرص ماهی و  من کودکی که می خواهم

          به قدر کاسه ای از حوض ِ  ماه بردارم

 

                                                            بیا که چشم ِ جهانی هنوز منتظر است

                                                             بیا که دست از این اشک و آه بردارم

 

آتش

بارانی ام , بارانی ام , بارانی از آتش

 یک روح بی پروا و سرگردانی از آتش .

این کوچه ها , دیوارها , اصلاً تمام شهر

سوزان و من محبوس در زندانی از آتش

 اهل غزل بودم ، خدا یکجا جوابم کرد

 با واژه ای ممنوع  ، با انسانی از آتش

 بی شک سرم از توی لاکم در نمی آمد

 بر پا نمی کردی اگر طو فانی از آتش

 تا آمدی ، آتشفشانی سالها خاموش

 بغضش شکست و بعد شد طغیانی از آتش

 کاری که از دست شما هم بر نمی آمد

 من بودم و در پیش رویم خوانی ازآتش

 این روزها محکوم  ِ اعدامم به جرم عشق

 در انتظارم بشنوم   ، فرمانی از آتش

وقتش رسیده ...

                وقتش رسیده  حال و هوایم عوض شود

                                                                 با  سار  ِ پشت پنجره  جایم عوض شود

                   هی کار دست من بدهد   چشم های تو

                                                                هی  توبه بشکنم  و  خدایم  عوض شود

                  با بیت های  سر زده  از سمت ِ ناگهان

                                                                 حس  می کنم  که قافیه هایم عوض شود

               جای تمام  گریه ،  غزل های ناگــــــزیر

                                                                 با قاه قاه ِ خنده ی بی غم    عوض شود

               سهراب ِ شعرهای من   از دست می رود

                                                                 حتی اگر عقیده ی  رستم عوض شود

              قدری کلافه ام    و هوس کرده ام  که باز

                                                                در بیت های بعد ،  ردیفم عوض شود

             حـوّای جا گرفته  در این  فکر رنج ِ تلخ

                                                                انگــار  هیچ وقـت  به آدم  نـمی رسد

             تن  داده ام  به این که بسوزم در آتشت

                                                                حالا  بهشت هم  به  جهنم  نمی رسد

            با این ردیف و قافیه  بهتر  نمی شوم !

                                                               وقتش رسیده  حال و هوایم  عوض شود

بغض تازه

در من ترانه های قشنگی نشسته اند


انگار از نشستن  ِ بیهوده  خسته اند


انگا ر سالهای  زیادی ست  بی جهت


امید  خود  به این دل ِ دیوانه  بسته اند


ازشور و مستی  ِ پدران ِ  گذ شته مان


حالا به من رسیده و در من نشسته اند ...


من باز گیج می شوم از موج واژه ها


این بغضهای تازه که در من شکسته اند


من گیج گیج گیج ،  تورا  شعر می پرم


اما تمام پنــــجره ها ی تــو بستـــه اند!؟!

 

تصاوير زيباسازی وبلاگ ، عروسك ياهو ، متحرك             www.bahar-20.comغم پنهان تصاوير زيباسازی وبلاگ ، عروسك ياهو ، متحرك             www.bahar-20.com

من را به غیر عشق به نامی صدا نکن

غم را دوباره وارد این ماجرا نکن


بیهوده پشت پا به غزلهای من نزن

با خاطرات خوب من اینگونه تا نکن


موهات را ببند دلم را تکان نده

در من دوباره فتنه و بلوا به پا نکن


من در کنار توست اگر چشم وا کنی

خود را اسیر پیچ و خم جاده ها نکن


بگذار شهر سرخوش زیبائیت شود

تنها به وصف آینه ها اکتفا نکن


امشب برای ماندنمان استخاره کن

اما به آیه های بدش اعتنا نکن...

خدمات وبلاگ نویسان جوان , قالب وبلاگ               www.bahar-20.comروزگار غریبی است ...خدمات وبلاگ نویسان جوان , قالب وبلاگ               www.bahar-20.com


سه نقطه های تو گاهی هزار واژه ومن

هنوز در تب یک نقطه از لبت بی تاب


همیشه معنی صد اضطراب  ...  من، بی تو

همیشه دیدن بی پرده  ی شما در خواب  


 چه عاشقانه ی  پوچی!  تو خوب می دانی

 میان این همه رویا   ، فقط تویی کمیاب


و من چه خسته تو را چون سراب می جویم

چه فصل خالی و تلخی ست سهم من زین خواب!

 کجاست آنکه ز من آتشی بگیراند

بسازد از تن من  قطعه قطعه های مذاب

و یا حضور تو را قصّه قصّه ، فصل به فصل... 

 بخواند از تو غزل های نابِ بی پایاب


خدا کند که غزلهای آخرم باشد

خدا کند که شوم در غمت خراب،خراب

چه روزگار غریبی ست نازنین، آری

 نه حرف مانده برایم ،  نه عشق های مجاب

 بیا... تمام کن این انتظار را در من 

 بدون شرح و سه نقطه ... پر از حکایت ناب


یکی نبود و یکی بود و او نبود ... و من

هنوز در تب یک نقطه از لبت بی تاب

خدمات وبلاگ نویسان جوان               www.bahar-20.comخیال تو خدمات وبلاگ نویسان جوان               www.bahar-20.com

 

پرواز در هوای خیال تو دیدنی ست

                 حرفی بزن که موج صدایت شنیدنی ست


شعر زلال جوشش احساس های من

              از موج دلنشین کلام تو چیدنی ست


یک قطره عشق کنج دلم را گرفته است

                        این قطره هم به شوق نگاهت چکیدنی ست


خم شد- شکست پشت دل نازکم  ولی

                          بار غمت ـ عزیز تر از جان ـ کشیدنی ست


من در فضای خلوت تو خیمه می زنم

                        طعم صدای خلوت پاکت چشیدنی ست


تا اوج ، راهی ام  به تماشای من بیا

                       با بالهای عشق تو پرواز دیدنی ست

خدمات وبلاگ نویسان جوان               www.bahar-20.comخدمات وبلاگ نویسان جوان               www.bahar-20.com

نوشته شده در 88/04/16ساعت 1 PM توسط AiDa| |

 چشاتو وا نکن  اينجا ،  هيچ چي ديدن نداره

   صدای  ِ سکوت ِ لحظه ها ، شنیدن نـداره

   توي آسموني که کرکسا پرواز مي‌کنن

   ديگه هيچ شاپرکي ، حس ِ پريدن نداره

   دستاي نجيب ِ باغچه ، خيلي وقته خاليه

   از تو گلدون ، گلاي کاغذي چيدن نداره

   بذا باد بياد ، تموم ِ دنيا زير و رو بشه

    قلباي آهني که ، ديگه تپيدن نداره

   خيلي وقته ، قصه ی اسب ِ سفيد ، کهنه شده

   وقتي که آخر ِ جاده‌ها رسيدن نداره

   نقض ِ قانون ِ آدم‌بزرگا جـُرمه ، عزيزم

   چشاتو وا نکن ، اينجا هيچ چي ديدن نداره



اندوه تنهایی

پشت شیشه برف میبارد
در سکوت سینه ام دستی
دانه اندوه میکارد
مو سپید آخر شدی ای برف
تا سرانجام چنین دیدی
در دلم باریدی ... ای افسوس
بر سر گورم نباریدی
چون نهالی سست میلرزد
روحم از سرمای تنهایی
میخزد در ظلمت قلبم
وحشت دنیای تنهایی
دیگرم گرمی نمی بخشی
عشق ای خورشید یخ بسته
سینه ام صحرای نومیدیست
خسته ام ‚ از عشق هم خسته
غنچه شوق تو هم خشکید
شعر ای شیطان افسونکار
عاقبت زین خواب درد آلود
جان من بیدار شد بیدار
بعد از او بر هر چه رو کردم
دیدم افسون سرابی بود
آنچه میگشتم به دنبالش
وای بر من نقش خوابی بود
ای خدا ... بر روی من بگشای
لحظه ای درهای دوزخ را
تا به کی در دل نهان سازم
حسرت گرمای دوزخ را؟
دیدم ای بس آفتابی را
کو پیاپی در غروب افسرد
آفتاب بی غروب  من !
ای دریغا در جنوب ! افسرد
بعد از او دیگر چی می جویم؟
بعد از او دیگر چه می پایم ؟
اشک سردی تا بیافشانم
گور گرمی تا بیاسایم
پشت شیشه برف میبارد
پشت شیشه برف میبارد
در سکوت سینه ام دستی
دانه اندوه میکارد



مرگ روز

می رفت آفتاب و به دنبال می کشید
                                         دامن ز دست کشته خود روز نیمه جان 
خونین فتاده روز از آن تیغ خون فشان
                                         در خاک می تپید و پی یار می خزید
خندید آفتاب که : این اشک و آه چیست ؟
                                         خوش باش روز غمزده هنگام رفتن است
 چون من بخند خرم و خوش این چه شیوناست ؟
                                         ما هر دو می رویم دگر جای شکوه نیست نالید روز خسته که : ای پادشاه نور
                                            شادی از آن توست نه از آن من : بلی
ما هر دو می رویم ازین رهگذر ولی
                                          تو می روی به حجله ومن می روم به گور



خواب و خیال

نازنین آمد و دستی به دل ما زد و رفت
 پرده ی خلوت اینغمکده بالا زد و رفت
 کنج تنهایی ما را به خیالی خوش کرد
 خواب خورشید به چشم شب یلدا زد و رفت
 درد بی عشقی ما دید و دریغش آمد
 آتش شوق درین جان شکیبا زد و رفت
خرمن سوخته ی ما به چه کارش می خورد
که چو برق آمد و در خشک و تر ما زد و رفت
رفت و از گریه ی توفانی ام اندیشه نکرد
 چه دلی داشت خدایا که به دریا زد و رفت
 بود ایا که ز دیوانه ی خود یاد کند
 آن که زنجیر به پای دل شیدا زد و رفت
 سایه آن چشم سیه با تو چه می گفت که دوش
 عقل فریاد برآورد و به صحرا زد و رفت
 



گورِ شب

    •  شب آمد و چیره شد سیاهی
                  آرام گرفت مرغ و ماهی
       تنها منم اشک بار و بیدار
                  ای شب تو زجان ِ من چه خواهی !
       بشکیب و منال ای شباهنگ 
                  انده مفزا بر این دل ِ تنگ
       بگذار به درد ِ خود بگریم
                  در خون ِ دلم فرو مزن چنگ
      ای ماه متاب بر من امشب
                   آتش به دلم میفکن امشب
       چشمک مزن ای ستاره ، خاموش
                   خونم مفشان به دامن امشب
       ای باد به کوی من چه پویی
                    آزار ِ دل ِ مرا چه جویی
       زان دختر ِ شوخ چشم ِ طناز
                   با من سخنی دگر نگویی !
      نزدیک میا ، خیال ِ او ، دور !
                    دور از من ِ دردمند ِ مهجور !
       بگریز ازین شکسته ی درد
                    بگذار مرا درین شب ِ گور !
       آه ای شب ِ تب گرغته پیش آی 
                     و آغوش ِ سیاه ِ خویش بگشای
      بفشار مرا به سینه ، بفشار
                      بربای مرا ز خویش ، بربای





 

نوشته شده در 88/04/01ساعت 11 PM توسط AiDa| |

شکسته تموم بال و پر من

              مرده تموم خیال و باور من

                             این سکوت سرد و مبهم

                                         شده تنها یادگار همسفر من

                                                       قصه ی من از کجا شروع شد

                                                                     مردن چرا همیشه شد سهم آخر من

نوشته شده در 88/03/23ساعت 4 PM توسط AiDa|

سلام ملوساي دختر و گوگولي هاي پسر....ديگه تقريبا زدم تو کار بررسي پسر و دختر و رابطه هايي که مي تونن با هم بر قرار کنن !؟!

اصولا من خودم به آزادي طرفين خيلي اعتقاد دارم..نه دختر يه برده است و نه پسر يه ذليل...۵۰-۵۰بهترين راه براي دوستي

است..رابطه دختر و پسر را نمي شه انکار کرد پس بهتره محيط سالم را براشون ايجاد کرد...نظرات شما هم مهمه پس نظر يادتون نره


 


ادامه مطلب
نوشته شده در 88/03/21ساعت 11 PM توسط AiDa| |

سلام به دوستای گل خووودم

اینم شعر دیگه از دوستامیرسینا جوونم

دست درد نکنه عزیزم


گفتي ميرم پيش خدا / گفتم برو ولي بيا
گفتي ميرم تو آسمون / گفتم بيا پيشم بمون
گفتي ميرم با ديگري / گفتي داري دل ميبري
گفتم برو هرجا ميخواي / ولي بگو يه روز مي آي
گفتي دلم جا نداره براي ديوونه گيات / گفتم دلم اسيرته هرجا بري باهات مياد
گفتي تورو دوس ندارم همين جا تنهات ميذارم / گفتم باشه ميل خودت هرچي بگي دوست دارم
گفتي بابا ولم كن و برو پي آرزوهات / گفتم كه آرزوم تويي فداي اون ناز نگات
گفتي برو يه گوشه اي بشين و تنهايي بمير / گفتم چه خوبه مردنم چون تو بهم ميگي بمير
گفتي آخه چطور بگم ديگه تورو نميخوامت / گفتم ميدونم عزيزم هرچي بگي من مي خوامت
گفتي ميرم با عشقمو دنبال من تو را نيوفت / گفتم باشه هرجا ميري يه لحظه ياد من بيوفت
حالا ديگه مردم عزيز آره ديگه راحت شدي / حالا تو سلطان غم اين دل بي طاقت شدي
خوشا به حال اون كسي كه شد مرد آرزوهات / به جاي من اون اومده هم تو روزات هم تو شبات

 

نوشته شده در 88/02/04ساعت 8 PM توسط AiDa| |

ردپایی از امید نمی یابم
نمی یابم
حال و روز ما روزمرگیست
روزهای پر از زجر
پر از غم
حنجره فریاد نمی زند
حنجره با واژه امید بیگانه است
دوستی از دور می گفت :
برای شکستن حصار روزمرگی عاشق شو !
برایش از نصرت خواندم :
(قرار داد کثیفی ست عشق
آری ... عشق
چگونه باورمان شد که عشق درمان است . )
دوست جوابی نداد و خاموش شد .
یادها می روند...
خاطره ها پاک می شوند ...
من فراموش می شوم...
در زیر سا یه های سرد چرکین آدمکان له می شوم .
ردپایی از آرزو نمی یابم
نمی یابم
آرزو در من مرده است
در شبی که پر بود از کابوس
کابوس تلخ زندگی کردن
کابوس سخت نفس کشیدن
نگاهم بر آرزو خاموش شد .
زندگی در مقابل مرگ
مرگ در مقابل زندگی
این دو جمله سالهاست که در مغزم ویراژ میرود
در میان کابوس های تلخ نفس کشیدن
زمزمه شباهنگام من
مرگ بود ...
من خسته می شوم هر ساعت ا ز زندگی
تشنه می شوم هر دقیقه به مرگ .



بن بست آيدا

ظهر شلاق به دست سایه ها را می کشت
بوی خون می آمد
آفتاب پر غیض و حریص
لاشه مفلوکی را زیر دندان می خایید
ته بن بست مصیبت زده یک کوچه
از پس پنجره عور زنی
سایه عابرها را می بویید
گویا در خوابی لخت قدم بر می داشت
چشمهایش از وحشت بی تاب
توبگو در کالبد بیمارش دشنه ای گل می داد
عکس خود را در ته این بن بست تماشا می کرد
عکس یک تجربه گرم و لزج
عکس یک بوسه رسواگر و خوب
و هنوز

عطر مرموزگناهی معصوم بلبلان را به هوس بازی بشارت می داد





ميان من و تو

میان من و تو
لحظه ها پرزخالی
سکوت و تنهایی است
تو می گریزی زمن و
من زغربت و فراغ از تو
چه شد که عشق با همه ابهتش
به پوچی فاصله ها تن داد و گریخت
میان من و تو
کویر در کویر تنید
و بیابان در بیابان زایید
چه دیده بود دلت
در سراب
که این چنین
هزار آینه در هم شکست و دوید



ماجراي دوتا گل سرخ

 گل سرخ قصمون با شبنم رو گونه هاش
 دوباره دل داده بود به دست عاشقونه هاش
 خونه ی اون حالا تو یه گلدون سفالی بود
جای یارش چه قدر تو این غریبی خالی بود
یادش افتاد که یه روز یه باغبون دوبوته داشت
یه بهار اون دو تا رو کنار هم تو باغچه کاشت
 با نوازشای خورشید طلا قد کشیدن
قصشون شروع شد و همش به هم می خندیدن
شبنمای اشکشون از سر شوق و ساده بود
عکس دیوونگیشون تو قلب هم افتاده بود
روزای غنچگیشون چه قدر قشنگ و خوش گذشت
حیف لحظه هایی که چکید و مرد و برنگشت
گلای قصه ی ما ، اهالی شهر ، بهار
نبودن آشنا با بازی تلخ روزگار
فک نمی کردن همیشه مال همن تا دم مرگ
بمیرن ، با هم می میرن از غم باد و تگرگ
 یه روز اما یه غریبه اومد و آروم وترد
یکی از عاشقای قصه ی ما رو چید و برد
اون یکی قصه ی این رفتن و باور نمی کرد
تا که بعدش چیده شد با دستای سرد یه مرد
گلای قصه ی ما عاشقای رنگ حریر
هر کدون یه جای دنیا بودن و هر دو اسیر
هیچکی از عاقبت اون یکی با خبر نبود
چی ممی شد اگه تو دنیا ، قصه ی سفر نبود
قصه ی گلای ما حکایت عاشقیاس
مال یاسا ، پونه ها ، اطلسیا ، رازقیاس
که فقط تو کار دنیا ، دل سپردن بلدن
بدون اینکه بدونن ، خیلیا خیلی بدن
یکیشون حالا تو گلدون سفال ، خیلی عزیز
اون یکی برده شده واسه عیادت مریض
چه قدر به فکر هم ، اما چقد در به درن
اونا دیگه تا ابد از حال هم ، بی خبرن
 روزگار تو دنیای ما قربونی زیاد داره
این بلاها روسر خیلی کسا در می یاره
بازیاش همیشه یک عالمه بازنده داره
توی هر محکمه کلی برگ و پرونده داره
این یه قانون شده که چه تو زمستون ، چه بهار
نمی شه زخمی نشد از بازیای روزگار
اگه دست روزگار گلای ما رو نمی چید
حالا قصه با وصالشون به آخر می رسید
ولی روزگار ما همیشه عادتش اینه
خوبا رو کنار هم می یاره ، بعدم می چینه
کاش دلایی که هنوزم می تپن واسه بهار

در امون بمونن از بازیای تلخ روزگاررررر





 انتظار.........................................!!!

 نپرس
از دل واپسی های زنانه ام چیزی نمی گویم
از انتظار و کسالت نیز
از تو اما
 تبلور رؤیاهای منی
به سان انسانی
 تعبیر خوابهای آشفته ی رسولانی
و پرهای کبوتران اینده در آستین تو است
 بی تو اما
 هوای پر گرفتن
توهمی است
 و عشق
 از انتظار و کسالت و دلتنگی
 فراتر نمی رود


سفر به رويا

 برای چندمین بار از تو گفتم
که شهر عشق تو پایان ندارد
به یادت هست زخمی بر دلم هست
که جز لبخند تو درمان ندارد
زلالی تو به رنگ اشک برکه
تو با روح شقایق آشنایی
تو در ایینه سرخ غزل ها
همیشه ابتدا و انتهایی
کنار پنجره تنهای تنها
 میان هاله ای از غم نشستم
تو آرایشگر چشمان موجی
و من زیباییت را می پرستم
تو با بارانی از جنس نیازم
 مرا به ساحل ادراک خواندی
و با زیباترین فانوس دریا
 مرا تا قعر دریا ها رساندی
نوروز جشن میلاد سپیده
به باران یک سبد لبخند دادی
تو دست زرد یاس خسته ای را
به چشم عاشقان پیوند دادی
 تمام سرزمین آرزو را
به دنبال گلستان تو گشتم
میان سقف گیتی را گشودم
پی یک قطره باران تو گشتم
 میان کوچه باغ سبز یادت
ترنم های سرخ آرزو بود
و در ایوان چشمت یک پرستو
 همیشه با دلم در گفتگو بود
قسم به آه نرم و خیس ساحل
قسم به آرزوی پاک دریا
قسم به ابتدای شعر پرواز
 قسم به انتهای باغ دنیا
تو چون واژه نیلوفری رنگ
 میان دفتر دل ماندگاری
اگر شهر نگاهت فرصتی داشت

به یادم باش در هر روزگاری.....




نوشته شده در 87/12/06ساعت 12 PM توسط AiDa| |

Design By : Mihantheme