مجله اینترنتی دانستنی ها ، عکس عاشقانه جدید ،

ღMy worldღ

ღ♥ღ♥♥╚╬╗ღArchitectureღ♥ღ♥♥╚╬╗ღ

تا کی ؟؟!!!؟؟؟
چقدرعجيبه که تا مريض نشي کسي برات گل نمي ياره تا گريه نکني کسي نوازشت نمي کنه تا فرياد نکشي کسي به طرفت برنمي گرده تا قصد رفتن نکني کسي به ديدنت نمي ياد و تا وقتي نميري کسي تورو نمي بخشه

باز در چهره خاموش خیال
خنده زد چشم گناه آموزت
باز من ماندم و در غربت دل
حسرت بوسه هستی سوزت
باز من ماندم و یك مشت هوس
باز من ماندم و یك مشت امید
یاد آن پرتو سوزنده عشق
كه ز چشمت به دل من تابید
باز در خلوت من دست خیال
صورت شاد ترا نقش نمود
بر لبانت هوس مستی ریخت
در نگاهت عطش طوفان بود
یاد آن شب كه ترا دیدم و گفت
دل من با دلت افسانه عشق
چشم من دید در آن چشم سیاه
نگهی تشنه و دیوانه عشق
یاد آن بوسه كه هنگام وداع
بر لبم شعله حسرت افروخت
یاد آن خنده بیرنگ و خموش
كه سراپای وجودم را سوخت
رفتی و در دل من ماند به جای
عشقی آلوده به نومیدی و درد
نگهی گمشده در پرده اشك
حسرتی یخ زده در خنده سرد
آه اگر باز بسویم آیی
دیگر از كف ندهم آسانت
ترسم این شعله سوزنده عشق
آخر آتش فكند بر جانت


[ 89/07/08 ] [ 11 PM ] [ AiDa ] [ ]
میرم واسه همیشه؟!
شعر مرگ ‚ من را از دیوان آیدا در آینه

اینک موج سنگین گذرزمان است که در من می گذرد
اینک موج سنگین زمان است که چون جوبار آهن در من می گذرد
اینک موج سنگین زمان است که چو نان دریائی از پولاد و سنگ در من می گذرد

 

***

 

در گذر گاه نسیم سرودی دیگرگونه آغاز کرده ام
در گذرگاه باران سرودی دیگرگونه آغاز کرده ام
در گذر گاه سایه سرودی دیگرگونه آغاز کرده ام

 

نیلوفر و باران در تو بود
خنجر و فریادی در من
فواره و رؤیا در تو بود
تالاب و سیاهی در من

 

                                          در گذرگاهت سرودی دگر گونه آغاز کردم

 

***

 

من برگ را سرودی کردم
سر سبز تر ز بیشه
من موج را سرودی کردم
پرنبض تر ز انسان

 

من عشق را سرودی کردم
پر طبل تر زمرگ

 

سر سبز تر ز جنگل
من برگ را سرودی کردم

 

پرتپش تر از دل دریا
من موج را سرودی کردم

 

پر طبل تر از حیات
من مرگ را
سرودی کردم.........

 

[ 88/06/31 ] [ 5 PM ] [ AiDa ] [ ]
چـــــــــشـــای خیـــــــــــــس...!

دنـــيـاي آدمـــا رو بــبـيــن عــزيـز

ايـنقده جلـوي مـن اشک نـريز

تواين دنيا يکي لبهاش پرخنده وشاده

يکي غمگينه و همزاد فرهاده

يــکي مجنــونه و ليــلا نـداره

تو شبهاش نداره تک ستاره

 

يکي از بس که گريونه چشاش کوره

راه رسيدن به يوسفش دوره

يکي تو غصه ها رفيقه راته

تاجون داره رفيق باوفاته

يکي خنجر زده به يار جونيش

مثه يه مار زخمي اون زده نيش

يکي تو روياها مي بينه يارش

قسمت خدا،ميشينه اون کنارش

يکي فقط تو شاديا باهاته

بي وفا رفيق نيمه راته

يکي دلتنگه و گريونه چشماش

عزيزش رفته و گذاشته تنهاش

يکي زندونيه توعمق قلبش

اونو دوسش داره ميدونه قدرش

يکي کارش شده گريه و دعا

يوقت نشه زمعشوقش جدا
يکي دلش مي خواد تو قلب تو خونه بسازه

شدي عاشق ديگه باهات نسازه

يکي مثل يه مادر مهربونه

محبت و توقلبت مي نشونه

يکي مثل من دلتنگ صداتم

آره همون رفيق باوفاتم...........!!


رفتار من عادی است

اما نمیدانم چرا

 این روزها
 از دوستان و آشنایان
 هر کس مرا می بیند
 از دور می گوید:
 این روزها  انگار
 حال و هوای دیگری داری!
 اما من مثل هر روزم
 با آن نشانی های ساده
 و با همان امضا ، همان نام
 و با همان رفتار معمولی
 مثل همیشه ساکت و آرام
 این روزها تنها
 حس میکنم گاهی کمی گنگم
 گاهی کمی گیجم
 حس میکنم
 از روزهای پیش قدری بیشتر
این روزها را دوست دارم
 گاهی
 ـ از تو چه پنهان ـ
 با سنگ ها آواز می خوانم
 و قدر بعضی لحظه ها را خوب می دانم
 این روزها گاهی
 از روز و ماه و سال ، از تقویم
 از روزنامه بی خبر هستم
 حس می کنم گاهی کمی کمتر
 گاهی شدیدا" بیشتر هستم
 حتی اگر می شد بگویم
 این روزها گاهی خدا را هم
 یک جور دیگر می پرستم

گاهی برای یادبود لحظه ای کوچک

 یک روز کامل جشن میگیرم
 گاهی
 صد بار در یک روز می میرم
 گاهی نگاهم در تمام روز
 با عابران ناشناس  شهر
 احساس گنگ آشنایی می کند
 گاهی دل بی دست و پا و سر به زیرم  را
 آهنگ یک موسیقی غمگین
 هوایی می کند
 اما
 غیر از همین حس ها که گفتم
 و غیر از این حال و هوای ساده و عادی
 حال و هوای دیگری
 در دل ندارم
 رفتار من عادی است...
[ 88/06/14 ] [ 10 AM ] [ AiDa ] [ ]
پـــــــــایـــــــان مـــــــــن....!
 
 
پـــــــــایـــــــان مـــــــــن....!

گفتی که پــَر بکش ، برو از آسمان من

باشـد ، قبـول ، کفتر ِ نا مهربان من


هر بار گفته ام که : تو را دوست دارمت

پـُر می شود از آتش ِعشقت دهان من


این جمله که برای بیانش به چشم تو

افتـاده است باز به لکنـت ،  زبان من


آنقدر عاشقـم که تو عاشـق نبوده ای

دیگر رسیـده کارد  ، بر این استـخوان من


نه ، شاهنامه نیست که تو پهلوان شوی

این یک تراژدی ست ـ غم  ِداستان من


یک شب بیا و ضامن  ِ من باش  نازنین !

وقتی دخیـل  ، بستـه به تو آهوان ِ من


دل بــرکن و به شهـرِ دل  ِ من بیا عزیز!

زخـم زبان مردم  ِ چشـمت  ، به جان ِ من


باید که باز با تو خـدا حا فظـی کنـم

آخر رسیـده است به پایـان  ، زمان من....

 

تصاوير زيباسازی وبلاگ ، عروسك ياهو ، متحرك             www.bahar-20.comوقت رفتن تصاوير زيباسازی وبلاگ ، عروسك ياهو ، متحرك             www.bahar-20.com

 

بار ِ دلــتـنگـیـت ُ  بستی ، دیگه وقت رفتنه
داری میری و فقط خاطره هات سهم منه
دلم از حادثه خونه ،  چشام از خاطره خیس
دوس داری برو ولی نامه برامون بنویس

  به تو می رسم اگه موج  ِ مسافر بذاره   اگه دلبستگیــا  لحظــه ی آخـــر بذاره


به تو می رسم به تو  پولک نقره کوب ماه !
به تو می رسم به تو طلای این شب سیاه !
به تو می رسم به چشم  ِ انتظاری که داری
به تو می رسم به آغوش  ِ بهاری که داری


به تو که آینه ها محو تماشات می شدن
شبای تیره  چراغونی  ِ چشمات می شدن
    می تونی  دل  بـِکــنـــی تا ته ِ  دنیا برسی
امروزُ رها کنی تا خود  ِ فردا برسی


می تونی همسفر ِ خاطره های بد باشی
می تونی راه رسیدن به شبُ بلد باشی
می تونی تو چار دیوار ِ غربت  ِ دنیا بری
می تونی هر جا بمونی ،  می تونی هرجا بری


امّا هرگـــز نمی تونی غمُ تنها بذاری
تو مســــافری نمی شه غربتُ جا بذاری
خاطرت هرجا که باشی بازم اینجا می مونه
تا ابد غصه ی غربت  ، تو دلت جا می مونه

 

منتظر


            مخواه از رخ ماهت نگاه بردارم

            مخواه چشم بپوشم ، مخواه بردارم

                                                             اگر به یـُمن ِ قدمهای مهربانت نیست

                                                             بگو که سجده از این قبله گاه بردارم


            مگر بهشت نگاه تو عاشقم بکند

            که دست از سر ِ نقد  ِ گناه بردارم

                                                         گناه  ِ هرچه دلم بشکند به گردن توست

                                                          گناه  ِ هر قدمی اشتباه بردارم

 

          تو قرص ماهی و  من کودکی که می خواهم

          به قدر کاسه ای از حوض ِ  ماه بردارم

 

                                                            بیا که چشم ِ جهانی هنوز منتظر است

                                                             بیا که دست از این اشک و آه بردارم

 

آتش

بارانی ام , بارانی ام , بارانی از آتش

 یک روح بی پروا و سرگردانی از آتش .

این کوچه ها , دیوارها , اصلاً تمام شهر

سوزان و من محبوس در زندانی از آتش

 اهل غزل بودم ، خدا یکجا جوابم کرد

 با واژه ای ممنوع  ، با انسانی از آتش

 بی شک سرم از توی لاکم در نمی آمد

 بر پا نمی کردی اگر طو فانی از آتش

 تا آمدی ، آتشفشانی سالها خاموش

 بغضش شکست و بعد شد طغیانی از آتش

 کاری که از دست شما هم بر نمی آمد

 من بودم و در پیش رویم خوانی ازآتش

 این روزها محکوم  ِ اعدامم به جرم عشق

 در انتظارم بشنوم   ، فرمانی از آتش

وقتش رسیده ...

                وقتش رسیده  حال و هوایم عوض شود

                                                                 با  سار  ِ پشت پنجره  جایم عوض شود

                   هی کار دست من بدهد   چشم های تو

                                                                هی  توبه بشکنم  و  خدایم  عوض شود

                  با بیت های  سر زده  از سمت ِ ناگهان

                                                                 حس  می کنم  که قافیه هایم عوض شود

               جای تمام  گریه ،  غزل های ناگــــــزیر

                                                                 با قاه قاه ِ خنده ی بی غم    عوض شود

               سهراب ِ شعرهای من   از دست می رود

                                                                 حتی اگر عقیده ی  رستم عوض شود

              قدری کلافه ام    و هوس کرده ام  که باز

                                                                در بیت های بعد ،  ردیفم عوض شود

             حـوّای جا گرفته  در این  فکر رنج ِ تلخ

                                                                انگــار  هیچ وقـت  به آدم  نـمی رسد

             تن  داده ام  به این که بسوزم در آتشت

                                                                حالا  بهشت هم  به  جهنم  نمی رسد

            با این ردیف و قافیه  بهتر  نمی شوم !

                                                               وقتش رسیده  حال و هوایم  عوض شود

بغض تازه

در من ترانه های قشنگی نشسته اند


انگار از نشستن  ِ بیهوده  خسته اند


انگا ر سالهای  زیادی ست  بی جهت


امید  خود  به این دل ِ دیوانه  بسته اند


ازشور و مستی  ِ پدران ِ  گذ شته مان


حالا به من رسیده و در من نشسته اند ...


من باز گیج می شوم از موج واژه ها


این بغضهای تازه که در من شکسته اند


من گیج گیج گیج ،  تورا  شعر می پرم


اما تمام پنــــجره ها ی تــو بستـــه اند!؟!

 

تصاوير زيباسازی وبلاگ ، عروسك ياهو ، متحرك             www.bahar-20.comغم پنهان تصاوير زيباسازی وبلاگ ، عروسك ياهو ، متحرك             www.bahar-20.com

من را به غیر عشق به نامی صدا نکن

غم را دوباره وارد این ماجرا نکن


بیهوده پشت پا به غزلهای من نزن

با خاطرات خوب من اینگونه تا نکن


موهات را ببند دلم را تکان نده

در من دوباره فتنه و بلوا به پا نکن


من در کنار توست اگر چشم وا کنی

خود را اسیر پیچ و خم جاده ها نکن


بگذار شهر سرخوش زیبائیت شود

تنها به وصف آینه ها اکتفا نکن


امشب برای ماندنمان استخاره کن

اما به آیه های بدش اعتنا نکن...

روزگار غریبی است ...


سه نقطه های تو گاهی هزار واژه ومن

هنوز در تب یک نقطه از لبت بی تاب


همیشه معنی صد اضطراب  ...  من، بی تو

همیشه دیدن بی پرده  ی شما در خواب  


 چه عاشقانه ی  پوچی!  تو خوب می دانی

 میان این همه رویا   ، فقط تویی کمیاب


و من چه خسته تو را چون سراب می جویم

چه فصل خالی و تلخی ست سهم من زین خواب!

 کجاست آنکه ز من آتشی بگیراند

بسازد از تن من  قطعه قطعه های مذاب

و یا حضور تو را قصّه قصّه ، فصل به فصل... 

 بخواند از تو غزل های نابِ بی پایاب


خدا کند که غزلهای آخرم باشد

خدا کند که شوم در غمت خراب،خراب

چه روزگار غریبی ست نازنین، آری

 نه حرف مانده برایم ،  نه عشق های مجاب

 بیا... تمام کن این انتظار را در من 

 بدون شرح و سه نقطه ... پر از حکایت ناب


یکی نبود و یکی بود و او نبود ... و من

هنوز در تب یک نقطه از لبت بی تاب

خیال تو

 

پرواز در هوای خیال تو دیدنی ست

                 حرفی بزن که موج صدایت شنیدنی ست


شعر زلال جوشش احساس های من

              از موج دلنشین کلام تو چیدنی ست


یک قطره عشق کنج دلم را گرفته است

                        این قطره هم به شوق نگاهت چکیدنی ست


خم شد- شکست پشت دل نازکم  ولی

                          بار غمت ـ عزیز تر از جان ـ کشیدنی ست


من در فضای خلوت تو خیمه می زنم

                        طعم صدای خلوت پاکت چشیدنی ست


تا اوج ، راهی ام  به تماشای من بیا

                       با بالهای عشق تو پرواز دیدنی ست

 

[ 88/04/16 ] [ 1 PM ] [ AiDa ] [ ]
بن بست آیدا

 

بن بست آيدا

 

ظهر شلاق به دست سایه ها را می کشت
بوی خون می آمد
آفتاب پر غیض و حریص
لاشه مفلوکی را زیر دندان می خایید
ته بن بست مصیبت زده یک کوچه
از پس پنجره عور زنی
سایه عابرها را می بویید
گویا در خوابی لخت قدم بر می داشت
چشمهایش از وحشت بی تاب
توبگو در کالبد بیمارش دشنه ای گل می داد
عکس خود را در ته این بن بست تماشا می کرد
عکس یک تجربه گرم و لزج
عکس یک بوسه رسواگر و خوب
و هنوز

 

عطر مرموزگناهی معصوم بلبلان را به هوس بازی بشارت می داد




 

 

ردپایی از امید نمی یابم
نمی یابم
حال و روز ما روزمرگیست
روزهای پر از زجر
پر از غم
حنجره فریاد نمی زند
حنجره با واژه امید بیگانه است
دوستی از دور می گفت :
برای شکستن حصار روزمرگی عاشق شو !
برایش از نصرت خواندم :
(قرار داد کثیفی ست عشق
آری ... عشق
چگونه باورمان شد که عشق درمان است . )
دوست جوابی نداد و خاموش شد .
یادها می روند...
خاطره ها پاک می شوند ...
من فراموش می شوم...
در زیر سا یه های سرد چرکین آدمکان له می شوم .
ردپایی از آرزو نمی یابم
نمی یابم
آرزو در من مرده است
در شبی که پر بود از کابوس
کابوس تلخ زندگی کردن
کابوس سخت نفس کشیدن
نگاهم بر آرزو خاموش شد .
زندگی در مقابل مرگ
مرگ در مقابل زندگی
این دو جمله سالهاست که در مغزم ویراژ میرود
در میان کابوس های تلخ نفس کشیدن
زمزمه شباهنگام من
مرگ بود ...
من خسته می شوم هر ساعت ا ز زندگی
تشنه می شوم هر دقیقه به مرگ .



 



ميان من و تو

میان من و تو
لحظه ها پرزخالی
سکوت و تنهایی است
تو می گریزی زمن و
من زغربت و فراغ از تو
چه شد که عشق با همه ابهتش
به پوچی فاصله ها تن داد و گریخت
میان من و تو
کویر در کویر تنید
و بیابان در بیابان زایید
چه دیده بود دلت
در سراب
که این چنین
هزار آینه در هم شکست و دوید



ماجراي دوتا گل سرخ

 گل سرخ قصمون با شبنم رو گونه هاش
 دوباره دل داده بود به دست عاشقونه هاش
 خونه ی اون حالا تو یه گلدون سفالی بود
جای یارش چه قدر تو این غریبی خالی بود
یادش افتاد که یه روز یه باغبون دوبوته داشت
یه بهار اون دو تا رو کنار هم تو باغچه کاشت
 با نوازشای خورشید طلا قد کشیدن
قصشون شروع شد و همش به هم می خندیدن
شبنمای اشکشون از سر شوق و ساده بود
عکس دیوونگیشون تو قلب هم افتاده بود
روزای غنچگیشون چه قدر قشنگ و خوش گذشت
حیف لحظه هایی که چکید و مرد و برنگشت
گلای قصه ی ما ، اهالی شهر ، بهار
نبودن آشنا با بازی تلخ روزگار
فک نمی کردن همیشه مال همن تا دم مرگ
بمیرن ، با هم می میرن از غم باد و تگرگ
 یه روز اما یه غریبه اومد و آروم وترد
یکی از عاشقای قصه ی ما رو چید و برد
اون یکی قصه ی این رفتن و باور نمی کرد
تا که بعدش چیده شد با دستای سرد یه مرد
گلای قصه ی ما عاشقای رنگ حریر
هر کدون یه جای دنیا بودن و هر دو اسیر
هیچکی از عاقبت اون یکی با خبر نبود
چی ممی شد اگه تو دنیا ، قصه ی سفر نبود
قصه ی گلای ما حکایت عاشقیاس
مال یاسا ، پونه ها ، اطلسیا ، رازقیاس
که فقط تو کار دنیا ، دل سپردن بلدن
بدون اینکه بدونن ، خیلیا خیلی بدن
یکیشون حالا تو گلدون سفال ، خیلی عزیز
اون یکی برده شده واسه عیادت مریض
چه قدر به فکر هم ، اما چقد در به درن
اونا دیگه تا ابد از حال هم ، بی خبرن
 روزگار تو دنیای ما قربونی زیاد داره
این بلاها روسر خیلی کسا در می یاره
بازیاش همیشه یک عالمه بازنده داره
توی هر محکمه کلی برگ و پرونده داره
این یه قانون شده که چه تو زمستون ، چه بهار
نمی شه زخمی نشد از بازیای روزگار
اگه دست روزگار گلای ما رو نمی چید
حالا قصه با وصالشون به آخر می رسید
ولی روزگار ما همیشه عادتش اینه
خوبا رو کنار هم می یاره ، بعدم می چینه
کاش دلایی که هنوزم می تپن واسه بهار

در امون بمونن از بازیای تلخ روزگاررررر



 انتظار.........................................!!!

 نپرس
از دل واپسی های زنانه ام چیزی نمی گویم
از انتظار و کسالت نیز
از تو اما
 تبلور رؤیاهای منی
به سان انسانی
 تعبیر خوابهای آشفته ی رسولانی
و پرهای کبوتران اینده در آستین تو است
 بی تو اما
 هوای پر گرفتن
توهمی است
 و عشق
 از انتظار و کسالت و دلتنگی
 فراتر نمی رود



سفر به رويا

 برای چندمین بار از تو گفتم
که شهر عشق تو پایان ندارد
به یادت هست زخمی بر دلم هست
که جز لبخند تو درمان ندارد
زلالی تو به رنگ اشک برکه
تو با روح شقایق آشنایی
تو در ایینه سرخ غزل ها
همیشه ابتدا و انتهایی
کنار پنجره تنهای تنها
 میان هاله ای از غم نشستم
تو آرایشگر چشمان موجی
و من زیباییت را می پرستم
تو با بارانی از جنس نیازم
 مرا به ساحل ادراک خواندی
و با زیباترین فانوس دریا
 مرا تا قعر دریا ها رساندی
نوروز جشن میلاد سپیده
به باران یک سبد لبخند دادی
تو دست زرد یاس خسته ای را
به چشم عاشقان پیوند دادی
 تمام سرزمین آرزو را
به دنبال گلستان تو گشتم
میان سقف گیتی را گشودم
پی یک قطره باران تو گشتم
 میان کوچه باغ سبز یادت
ترنم های سرخ آرزو بود
و در ایوان چشمت یک پرستو
 همیشه با دلم در گفتگو بود
قسم به آه نرم و خیس ساحل
قسم به آرزوی پاک دریا
قسم به ابتدای شعر پرواز
 قسم به انتهای باغ دنیا
تو چون واژه نیلوفری رنگ
 میان دفتر دل ماندگاری
اگر شهر نگاهت فرصتی داشت

به یادم باش در هر روزگاری.....



 

 

[ 87/12/06 ] [ 12 PM ] [ AiDa ] [ ]
وقتي رفت
 

 

كاش
كاش خورشيد نگاهت آرام / به نگاه عاشقم دل مي باخت
كاش آن قلب پر از سنگ تو / خانه اش را در دل من مي ساخت
كاش سرماي دلم بعد از تو / به مثال گرمي تب ميشد
كاش با آن همه ظلم كه كردي / دل من با دل تو بد ميشد
كاش هر لحظه هواي قلبت / ز سر عاشق من رد ميشد
ديگه از طلوع خود ميترسم / كاش اين روز مث شب ميشد
كاش اين جسم و تن سرد من / واسه يك ثانيه بي غم ميشد
كاش از لباي من تا اسمت / فاصله يه عالمه كم ميشد
كاش آن يار سفر كرده ي من / هميشه همسفر من ميشد
كاش اين صداي ريزو لرزان / تو عبور لحظه ها بم ميشد
كاش اين عشق مرا جان ميبرد / كاشكي عمر دلم كم ميشد

                                                      اين شعرو يكي از دوستاي گلم فرستاده



وقتی رفت دلبسته ی چشمای همدیگه بودیم

یه چیزی مثل اونی که مولوی می گه بودیم
وقتی رفت حاشیه ی درختامون طلایی بود
ماه تو آسمون بود و قحطی روشنایی بود
وقتی رفت هر دوی ما بد جوری دیوونه بودیم
از اونهایی که به یاد هر کی می مونه بودیم
وقتی رفت یه تیکه از گنبد نیلی کنده شد
سرنوشت بازم توی مسابقه برنده شد
وقتی رفت به روش نیاورد اشک من داره میاد
بست چشاش و گفت به من گریه نکن خیلی زیاد
وقتی رفت هر دومون و گذاشت توی ناباوری
من بهش گفتم حالا اینبار نمی شه که نری ؟
وقتی رفت یه عالمه سوالا بی جواب شدن
ماهیا تو تنگنای بلورمون عذاب شدن
وقتی رفت دو تا ستاره افتادن روی زمین
من ازش پرسیدم آخرش چیه اون گفت همین
وقتی رفت پاییز بود و خدا بود و طاق کبود
من نبودم زیر طاق آسمون اونم نبود
وقتی رفت غبار نشست رو رویاهای اطلسی
دیگه هیچکسی نشد عاشق چشمای کسی
وقتی می رفت درا به روی هر دوی ما بسته بود
یه چیزی مثل یه دل تو این میون شکسته بود
وقتی رفت دریا دیگه به ماهیا نگا نکرد
ماه دیگه در نیومد ستاره ادعا نکرد
وقتی رفت لونه ی هیچ پرنده ای چراغ نداشت
واسه درد دل دلم هیچ کسی رو سراغ نداشت
وقتی رفت فهمیدم این کارا همش کار دله
خط زدم رو آرزوم گفتم نه دیگه باطله
وقتی رفت اشکام رو ریختم تا پشیمونش کنم
اما اون گفت نباید اینجوری حیرونش کنم
وقتی رفت پرنده های کوچه بی دونه شدن
عاقلا رفتنش رو دیدن و دیوونه شدن
آخرین لحظه گذاشتم سرمو رو شونه هاش
تا شاید یادش بره دلیلا و بهونه هاش
اما ان تصمیم ارغوانیش رو گرفته بود
پیش من بود ولی انگار که از اینجا رفته بود
وقتی رفت یه قطره اشک از شهر چشماش جاری بود
همونو ازش گرفتم آخه یادگاری بود
وقتی رفت هیچی دیگه رفته و من بی خبرم
نامش و نوشتم اما کجا باید ببرم
بهتر اینه که بریزم اشکام و پشت سرش
تا شاید نباشه واسه ی همیشه سفرش
کاش بیاد مسافرش هر کی سفر کرده داره
کاش بیاد و یه دل رو از دلهره در بیاره
خداحافظ تمامی سفر کرده هامون

کاش خدا بفرسته اونها رو دوباره برامون

 




اينجا نمي ماند

به من او گفت فردا می رود اینجا نمی ماند

و پرسیدم دلم او گفت : نه تنها نمی ماند
به او گفتم كه چشمان تو جادو كرده این دل را
و گفت این چشم ها كه تا ابد زیبا نمی ماند
به او گفتم دل دریایی ام قربانی چشمت
ولی او گفت این دل دائما دریا نمی ماند
به او گفتم كه كم دارم تو را رویای كمرنگم
و پاسخ داد او در عصر ما رویا نمی ماند
به او گفتم كه هر شب بی نگاه تو شب یلداست
ولی گفت او كمی كه بگذرد یلدا نمی ماند
به او گفتم قبولم كن كه رسوایت شوم او گفت
كسی كه عشق را شرطی كند رسوا نمی ماند
و حق با اوست عاشق شو همین و هر چه باداباد
چرا كه در مسیر عاشقی اما نمی ماند
خدایا خط بكش بر دفتر این زندگی اما
به من مهلت بده تا بشنوم آنجا نمی ماندد


[ 87/12/01 ] [ 7 PM ] [ AiDa ] [ ]

رفتي و منو جا گذاشتي ميون بي كسي ها

رفتي منو سپردي به دست اطلسي ها

رفتي حالا شعرام همه اش پر از غم شده

برگ هاي دفتر من به رنگ ماتم شده

رفتي شايد نخواستي همسفرت من باشم

شايد اصلا نخواستي در به درت من باشم

رفتي شايد فكر كردي منم نامهربونم

ولي بدون عزيزم من عاشقت مي مونم




 

 

 

 

 

خيلي سخته كه بغض داشته باشي ، اما نخواي كسي بفهمه...

خيلي سخته كه عزيزترين كست ازت بخواد فراموشش كني ...

خيلي سخته كه سالگرد آشنايي با عشقت رو بدون حضور خودش جشن بگيري...

خيلي سخته كه روز تولدت ، همه بهت تبريك بگن ، جز اوني كه فكر مي كني به خاطرش زنده اي ...

خيلي سخته كه غرورت رو به خاطر يه نفر بشكني ، بعد بفهمي دوست نداره ....




 

 

 

کجا بــودي وقتي برات شکستـميخ زده بود شـاخه گُلم تو دستـــم

کجــا بـودي وقتــي غريبــي و دردداشت مـن تنها رو ديوونه ميـــکـرد
کجــا بودي وقتي کنـار عکســـاتشبا نشستم به هواي چشمـــات

کجا بــودي ببيني مــن ميســـوزم
عيــن چشــات سيـاهه رنـگ روزم

ســـرزنشــــاي مردمـــو شنيـــدمهــر چــي که باورت نميشه ديـدم

کنـــايه هــاشونــو به جون خريدم
نبــود ستــاره ام شبـا گريه چيـدم

کجا بودي وقتي اشکــام ميريخت
خون جاي گريه از چشام ميـريخت

کجـــا بودي وقتـــي آبـــروم مـــردامــا به خـاطر چشات قسم خـورد

کجـــا بودي وقتي که پرپر شـــدمسوختم و از غمت خاکستر شدم

خنده واسه هميشه از لبـام رفت

رسيدن از مرمر رويــاهـــــام رفت

 

 

 

دفتر عشـــق كه بسته شـد

 

 

 

[ 87/11/26 ] [ 9 PM ] [ AiDa ] [ ]
@♥@

يكی از ما داره باز به اون یكی دروغ می گه
یكی از ما رفته باز سراغ یك یار دیگه
یكی از ما داره باز تو عشق، خیانت می كنه
داره دستهاش به یه دست دیگه عادت می كنه
اون تویی كه دست تو ، تو دست دیگری دیدند
اون تویی كه آدمها با دست به هم نشون می دهند
اونی كه سادگی رفته از نگاش فقط تویی
اونی كه عشق و گذاشته زیر پاش فقط تویی
برو از تو قلب من كه قلب من جای تو نیست
دیگه دل عاشق اون دستهای تو نیست
واسه برگشتن و موندن دیگه خیلی دیر شده

 

من از نمناکی گندم زارهای خیس از باران با تو سخن می گویم از درخشش مهتاب از آسمان پر از گلهای ارکیده...آه من عاشق گلدان نگاهت هستم...نمی دانی!...گره های خالی زندگیم نغمه خوان شکوه عشقی سالم است . حال خود را می شناسم...با تو سخن می گویم، ببین قلبم صدایت میزند ، پاسخم را بده تا قوهای دریاچه نیلوفران آبی بغل در بغل ،گردن در گردن آرام گیرند. تنهاییم را شکوه بخش ، دلت را سر مست اقاقی کن .تو را می خواهم...

 


 

گفتی میروم ، باران كه ببارد بر میگردم .

باور كردم حالا سالها از دوری دیدار و دستها در گذر باران هایی كه آمدند

تا دست خلوت های مرا به دور دست تو گره بزنند میگذرد و تو نیامدی ...

حق داری دیگر روزگاراعتماد به باران وبابونه های خیالی گذشته است و

من حتی نگران نیامدنت هم نیستم حالا خوب می دانم هر بارانی كه

ببارد چشمانی منتظر دنبال دستهای تنهایی می گردند كه

صاحب شعرند و قرار است روزی به بهانه باران برگردند .

 



یادته روز اول بهت گفتم میخوام با یک دروغ بزرگ حرفامو شروع کنم؟ تو اخم کردی، گفتم:"دوست نداااارم!" بعد هر دو تامون زدیم زیر خنده.. اما دیروز گفتی که میخوای با یک دروغ بزرگ خداحافظی کنی و بعد فریاد زدی: "دوست داااارم!" هر دومون بغض کردیم.. و تو رفتی، برای همیشه



هیچكس اشكی برای ما نریخت

 

هر كه با ما بود از ما گریخت

 

چند روزی هست حالم دیدنیست

 

حال من از این و آن پرسیدنیست

 

گاه بر روی زمین زل می زنم

 

گاه بر حافظ تفال می زنم

 

حافظ فرزانه فالم را گرفت

 

یك غزل آمد كه حالم را گرفت:

 

ما ز یاران چشم یاری داشتیم

 

خود غلط بود آنچه می پنداشتیم.

 

 

 

 

در حسرت دیدار تو بگذار بمیرم... دشوار بود مردن و روی تو ندیدن... بگذار بدلخواه تو دشوار بمیرم... بگذار که چون ناله مرغان شباهنگ... در وحشت و انوده شب تار بمیرم... بگذار که چون شمع کنم پیکر خود آب.... دربستر اشک افتم و ناچار بمیرم... میمیرم از این درد که جان دگرم نیست... تا از غم عشق تو دگر بار بمیرم... تا بوده ام ای دوست وفادار تو هستم... بگذار بدانگونه وفادار بمیرم

 

 

 

شاید یه کسی شبها برای اینکه خوابتو ببینه به خدا التماس میکنه!! شاید یه کسی به محض دیدن تو دستش یخ میزنه و تپش قلبش مرتب بیشتر میشه!! مطمِئن باش یکی شبها بخاطر تو تو دریایی از اشک میخوابه!! ولی تو اونو نمیبینی؟؟ شایدم هیچ وقت نبینی

روز اول گل سرخی برام اوردی گفتی برای همیشه دوستت دارم روز دوم گل زردی برایم اوردی گفتی دوستت ندارم روز سوم گل سفیدی برایم اوردی و سر قبرم گذاشتی و گفتی منو ببخش فقط یه شوخی بود..................

 

 



Together you andI

can reach stars in the sky

Together you and I

can touch rainbows if we try

Together you and I

can make the moon smile

together you and I

make heaven seem like a mile

Together you and I

can make the rain fallBecause

our love is specialand

together we have it all.

 


 

[ 87/11/25 ] [ 1 PM ] [ AiDa ] [ ]
شمع
 در وفای عشق تو مشهور خوبانم چوشمع

شب نشین کوی سربازان و رندانم چوشمع

روز و شب خوابم نمی آید به چشم غم پرست

                                      بس که در بیماری هجر تو گریانم چو شمع

 

رشته ی صبرم به مقراض غمت ببریده شد

همچنان در آتش مهر تو سوزانم چو شمع

گر کمیت اشک گلگونم نبودی گرم رو

کی شدی روشن به گیتی راز پنهانم چوشمع

در میان آب وآتش همچنان سرگرم تست

این دل زار و نزار اشک بارانم چو شمع

در شب هجران مرا پروانه ی وصلی فرست

ورنه از دردت جهانی را بسوزانم چو شمع

بی جمال عالم آرای تو روزم چون شب است

باکمال عشق تودر عین نقصانم چو شمع

کوه صبرم نرم شد چون موم دردست غمت

تا درآب و آتش عشقت گدازانم چو شمع

همچو صبحم یک نفس باقیست با دیدار تو

چهره بنما دلبرا با جان برافشانم چو شمع

سرفرازم کن شبی از وصل خود ای نازنین

تا منور گردد از دیدارت ایوانم چو شمع

آتش مهرتورا حافظ عجب در سر گرفت



کس ندانست که مجنون به دل دشت چه گفت

که صدای جرس قافله لیلا لیلاست ....

 

******* چه غوغایی شود امشب چو مطرب چنگ بر گیرد

 

درد گل پرده ی حجب و به بر آن سیم بر گیرد

 

زند در پرده ی عشاق و جان آتشین ما

 

عروس بخت را در بر خمار و بی خبر گیرد

 

طبیبان دوش می گفتند پنهان گرد بالینم

 

سحر می میرد این عاشق گر اینسان شور سر گیرد

 

و چشمانم در آن غربت عجب مستانه می افروخت

 

که اشکی سرخ می باید که در نیزار در گیرد

 

هزاران سال باید تا که زخم قلب بنشانم

 

و از سر باز عشقت را دل تنگم به سر گیرد

 

مگر آغوش بگشایی که مرغی بال بشکسته

 

از این ویرانه دیگر بار تا کاشانه پر گیرد

 

نگاهع شمع گرید گرم از این شعله ی هجران

 

عجب از آتشی دارم که در چشمان تر گیرد

 

به وقت فتنه ی هجرت دلم شد ساقی رندان

 
نما محراب ابرو تا مسلمانی ز سر گیرد...



مي نويسم تـنـهـا به ياد او و

براي او . مي نويسم بـه ياد

روزهاي شيـرين انتظـار

به یاد لحظه هاي فراق و

چشمان منتظر . مي نويسم

بـه ياد او كه عـشـق را

در نهان خانه ي جانم

گذاشت و واژه ي شيرين

انتظار را به من آموخت

به راستي كه انـتظـار چه

زيـباست . چـه زيـباست آن

چـشماني كه هر روز چشم

بـه راه مـعشوق مي مانـد و

چـه پـاك و مـقدس است

آن دلي كه هر لـحظـه براي

مـعـشوق بتپد...

 

[ 87/10/12 ] [ 10 PM ] [ AiDa ] [ ]
بارون

تو بارون که رفتي                                                                                                                                 

           شبم زير و رو شد

                    يه بغض شکسته

                           رفيق گلوم شد

                                 تو بارون که رفتي

                                         دل باغچه پژمرد

                                                     تمام وجودم

                                                          توي آينه خط خورد

                                                                   هنوز وقتي بارون

                                                                          تو کوچه مي باره

                                                                               دلم غصه داره

                                                                                       دلم بي قراره

                    نه شب عاشقانه است

                         نه رويا قشنگه

                             دلم بي تو خونه

                                   دلم بي تو تنگه

                                         يه شب زير بارون

                                            که چشمم به راهه

                                                 مي بينم که کوچه

                                                       پر نور ماهه

                                                            تو ماه مني که

                                                                 تو بارون رسيدي

                                                                     اميد مني تو

                                                                          شب نا اميدي

[ 87/10/12 ] [ 10 PM ] [ AiDa ] [ ]